จำไม่ได้หมดว่า ในรถที่มาส่งมีใครบ้าง จำได้แต่คนขับเพราะเป็นน้องพี่ ป-รัฐ กับ ส.สุภาพ พี่ จ-ดำ กับ ไอ้ ม-นี มาด้วยหรือเปล่า? หรือว่าแยกกันตอนไหน? คนขับต้องกินลิโพมาตลอดทาง   เพราะจะหลับๆ  ฉันจำซอยเข้าบ้านเกือบไม่ถูกเพราะเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก มีบ้านเกิดขึ้นใหม่ค่อนข้างเยอะ แต่ก็มาถูกบ้าน..

หะแรกที่เดินเข้าบ้านมาเจอน้องๆ   ของฉัน  ....พวกเค้าตกใจแปลกใจกัน เพราะฉันไม่เคยได้ส่งข่าวคราวมาก่อน และไม่เคยได้บอกเล่าว่า จะกลับมาด้วย ฉันเองก็รู้สึกแปลกๆ จริงๆไม่เคยคาดหวังว่าจะกลับมาเจอกันในลักษณะเช่นนี้ ตัวบ้านเหมือนเดิมแต่โทรมลงไป  น้องก็ตัวใหญ่ และตัวโตมาก ...ยิ่งน้องสาวฉันอ้วนมากเบอะบะ ฉันตัวนิดเดียว

[...ยังจำได้ว่า ส.สุภาพ ทำสีหน้าประหลาดใจมองฉันทีมองน้องสาวฉันที...คงจะว่า ทำไมขนาดต่างกันมากมายอย่างนี้...(มั๊ง?) ฉันจำได้ว่าได้แต่ยิ้มแหยๆ เพราะยังงงๆ.... เออ,แต่เดี๋ยวนี้ /2005/ ฉันเป็นฝ่ายเบอะบะเสียเอง...]

รถที่มาส่งไปแล้ว รู้สึกใจหายๆ โหวงๆ เหวงๆ อย่างไรพิกล.... ฉันยังเป็นงงๆ เดินดูภายในบ้าน รูปเหมือนที่ฉันวาดด้วยดินสอแลเงาเอาคะแนนสมัยอยู่ ม.ศ.๒ ยังอยู่ในกรอบแขวนติดข้างฝา ทั้งรูปตัวฉันเองและรูป "สมเด็จ" รวมรูปถ่ายหมู่ ฉันกับน้องท้องเดียวกันพ่อเดียวกัน สี่คนพี่น้อง ยืนเรียงแถวกันในชุดนักเรียน ที่ฉันทำหน้าคว่ำๆ ก็ยังอยู่...ฉันอยู่หัวแถว หันไปมองน้องๆ เดี๋ยวนี้ เออ, ฉันกลายเป็นเตี้ยสุด น้องชายคนสุดท้องสูงที่สุด....มองไปข้างบ้านที่ขนาบอยู่สองข้างก็ยังเป็นเจ้าของเดิม แต่ด้านหลังที่เคยว่างเป็นทุ่งโล่ง ...มองไปเกือบเห็นโรงเรียนเก่า...โรงเรียนเซนต์จอห์น บัดนี้ตึกรามขึ้นเต็มมองไม่เห็นแล้ว..เดินดูในห้องที่ฉันเคยนอนยังเป็นเตียงเก่า ...แต่หัวเตียงขาดปุ ฟองน้ำก็ยวบยาบบุ๋มลึก.. เป็นหย่อมๆ

จำได้ว่า..ล้มตัวโครมลงไปบนที่นอน ...นุ่มสบายกว่านอนแคร่ สบายกว่านอนกับพื้นดินพื้นหินในป่าในเขา? แต่น้ำตาเจ้ากรรม นี่ก็กะไรไหลเรื่อยไหลรินทำไม(ล่ะเนี่ยะ) ก็... อือ, มันอะไรกันนิ ก็ไหนว่า  "..ศัตรูแย่ลงทุกวัน   ฝ่ายประชาชนดีขึ้นทุกวัน..?"    แล้ว เป็นงี้   ได้ไง? ......

นึกถึงพวกรุ่นพี่ (แสนรัก?) สี่ห้าคน  ที่กลับลงเมืองมาก่อนหน้า แล้วก็รุ่นพี่คนที่เขียนจดหมายน้อย.... ส่งผ่าน "เที่ยวลำเลียง" มาให้ฉันเรื่อยๆ  ....พี่เขาละร่างสิ้นแล้วจริงหรือ? หรือไปไหน? หรือไปร่วมหอลงโลงกับใครที่ไม่ใช่ฉันเสียแล้ว? เลยแกล้งให้คนมาบอกไปเสียอย่างนั้น?.... ฉันนึกได้อย่างนี้คงเพราะดูหนังพวกสายลับมากไป?

ฉันคิดวกวนกลับไปกลับมาเป็นงงๆ กับที่อยู่ที่ยืนของตัวเองข้างหน้า อะไรคืออะไร? "งานในเมือง" (?) หรือการคืนกลับสู่สภานะภาพเดิม...หลังจากทำเวลาหายไปเกือบสิบปีนี่นะ...!!!

ยังมีเครือข่ายหลงเหลือ(?) หรือในท้ายที่สุดก็ "ตัวใครตัวมัน" ?

ฉันนึกถึงที่ฉันเคยยืนอยู่บนสันเขาสูง ชายเขตป่าเขา/ เขตอำนาจรัฐแดง ในการ "ลำเลียง" เครื่องอุปโภคบริโภคที่มาจาก "ในเมือง" ครั้งหนึ่ง ฉันมองลงมาเห็นแสงไกลๆ จากหมู่บ้านในเขต "พื้นราบ" / "เขตเมือง"-เขตอำนาจรัฐขาว ฉันรู้สึกว่า มองชีวิตที่เคยใช้อยู่พื้นราบในเมืองเป็นเหมือนตำนาน .....แล้วนี่จะกลับกันหรือ?
 

ชีวิตในเขตป่าต่างหากที่เป็นตำนาน?!

จำได้ว่า ไม่รู้ใคร / แล้วจำได้หรือไม่ได้เนี้ยก็ได้บ้างไม่ได้บ้างเว้าๆแหว่งๆอ่ะ / ก็พวก จัดตั้ง" / ความจริงฉันก็ไม่ค่อยรู้ว่าใครเป็นจัดตั้งใครไม่เป็น ก็เห็นแต่พวกนักศึกษารุ่นพี่ๆ รุ่นเพื่อนๆ กับคนแก่ๆ อย่างลุงสี ลุงเชี่ยว..ฯลฯ ก็เห็นมีอยู่เท่าเนี้ย / ว่าสถานการณ์เปลี่ยนไป ต้องกลับเข้าไปทำงานในเมืองในรูปแบบที่เปลี่ยนไป? ประมาณว่า อย่างไรก็คงต้องให้ "การศึกษาประชาชน" กันต่อไป ให้สนใจการบ้านการเมืองให้ช่วยกันทำให้สังคมดีขึ้น เป็นธรรมขึ้น ตามบริบทรูปธรรมของใครก็ของใคร เช่น แบบว่า บางคนมีพ่อเป็นนักการเมือง บางคนมีพี่เป็นนักการเมือง-ก็อาจใช้เวที "รัฐสภา" ? /-ก็ไหนว่า การต่อสู้ทางรัฐสภาเป็น "ลัทธิแก้"?

ฉันฟังๆ แล้วก็คิด...อยู่ในใจ.. "ก็แล้ว..กู๋จะอยู่ยังไงล่ะเนี่ยะ พ่อแม่กู๋ไม่ได้เป็นอะไรสักอย่างนอกจาก ประชาชนคนธรรมดา แบบ เสาหลักของครอบครัวที่ "ด่าทอตีตบ" กันทุกวันเนี่ยะนะ" / ฟังพวกเขาแล้วก็ให้รู้สึกโดดๆเดี่ยวๆ แอบเป็นงงเป็นเหงาอยู่ลึกๆ ว่า เฉพาะหน้า ข้างหน้านี้ "ตัวฉัน" จะอยู่ยังไง? จะเป็นอะไร?   ....ฉันหวาดๆหวั่นๆ กับชะตากรรมของตัวเองข้างหน้า...เพราะตั้งแต่เข้ารกเข้าพง..เอ้ย,เข้าป่าไป ก็แทบจะไม่เคยคิดถึงตำแหน่งแห่งที่ของตัวเอง..เองเลย..แล้วแต่ "จัดตั้ง" / "จัดตั้ง" ของฉันก็พวกรุ่นพี่แสนรักสองสามสี่ห้าคนของฉันกับคนแก่ๆ เก่าๆ อีกคนสองคน....

จำได้ว่า ช่วงสี่ห้าเดือนที่กลับเข้าบ้านใหม่ๆ ฉันยังวนเวียนอยู่ในกรุงเทพฯ ต้องมาเรียนรู้การขึ้นรถเมล์สายต่างๆ ใหม่ ใช้ชีวิตเหมือนนกขมิ้น เร่ร่อน ติดสอยห้อยตามกลุ่มของพวกรุ่นพี่ๆ และเพื่อนๆ ที่ลงจากป่ามาด้วยกัน ไปตามแฟล็ตบ้าง คอนโดบ้าง แมนชั่นบ้าง บ้านเช่าบ้าง บ้านวงศาคณาญาติของพวกเขาบ้าง.....ไปทำไม? ....ก็จำไม่ได้..ไปอยู่ไปกินไปนอน..ไปเฝ้าบ้านให้....ไปพักพิง /...เพราะยังรู้สึกแปลกแยกกับ "พ่อแม่และน้องๆ" และ "บ้าน" ของตัวเอง ?/ ...หรือไม่ก็เอา "ของ"... ของอะไร? ก็จำไม่ได้ เอกสาร หนังสือ ?  เงิน?.... จากคนนี้ไปให้คนโน้นจากคนโน้นไปให้คนนี้?  จำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ก็ยังได้เอาของอะไร /หรือเอา "คำพูด" ของใครไปบอก หรือ เอกสาร เออ,จำไม่ได้เลย / ไปให้ รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งอดีตนายกสโมสรมหา'ลัยเก่าของฉัน ที่แฟลตหรือคอนโดที่ไหนก็จำไม่ได้อีก  ...เปิดประตูเข้าไปเห็นพี่เขานอนอีเหละเขระขระกับเพื่อนผู้ชายอีกคนหรือสองคน  ..ไม่รู้ใครฉันไม่รู้จัก    .... พี่เขาส่งยิ้มพร้อมกับเสียงหัวเราะมาจากบนเตียง / เอ้อ,อย่าเข้าใจผิดพวกเขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่โป๊กันหรอกนะ!/ ยังจำแววตาขี้เล่นได้....ยังจำความรู้สึกของตัวเองได้ว่า ชั่ววูบหนึ่งฉันสงสัยเล่นๆ ว่า พี่เขากับใครพวกนี้จะเป็นเกย์กันหรือเปล่านิ?

รุ่นพี่คนนี้เป็นพวก ม.ช. ฝั่งสวนดอก แม้ไม่สนิทมาก แต่ถ้าฉันนึกถึง ฉันก็จะนึกถึงอยู่สามสี่เหตุการณ์ ๑.) ตอนตำข้าวด้วยกันตอนอยู่โรงเรียนการเมืองการทหารที่ ฐานที่มั่นเขต ๗ ภูผาจิและภูผาช้าง(น้อย) พี่เขาถามว่าทำไมฉันจึงเข้าป่า ฉันว่าฉันไม่ชอบเอาเปรียบใครและไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบ อยากได้สังคมที่คนมันจะไม่เอาเปรียบกันหรือเอาเปรียบกันไม่ได้ ๒.) ตอนฉันเป็นนักรบอนามัยพี่เขาเป็นอะไรจำไม่ได้ แต่ป่วยเป็นไข้ฉันถือร่วมยาไปฉีด พี่เขาชอบพูดตลกฉันก็เป็นคนเส้นตื้น ก็หัวเราะจนตอนฉีดยาเอาเข็มแทงก้นพี่เขาแล้ว มัวแต่หัวเราะ พอถอนไซริงก์ฉีดยาออกมาแล้ว ก็เลยยังเหลือเข็มคาไว้ที่ก้น ต้องใช้คีมดึงเอาออกมาทีหลัง....เดี๋ยวนี้เห็นรูปพี่เขาตามหน้าหนังสือพิมพ์ ฉันเป็นต้องนึกถึง เหตุการณ์ตอนนี้แล้วก็หัวเราะคนเดียวกับตัวเองทุกที .....[นึกถึง ภาพเข็มโล้นๆ ที่คาอยู่ที่ก้นพี่เขา ...จำได้ว่าพี่เขาผงกหัวขึ้นมา  ...มองที่ก้นตัวเอง แล้วก็มองที่หน้าฉัน....งงๆ    หยุดพูดเรื่องตลกไปในทันใด ...ฉันว่าพี่เขาคงคิดว่า ไม่น่าหลวมตัวเอาก้นมาให้ฉันหัดฉีดยาเล้ยย....] ๓.) ตอนออกจากป่ามากลุ่มเดียวกัน พี่เขาเป็นคนหนึ่งที่ทำให้การเดินทางที่ว่า "ค่อนข้างเสี่ยงอันตราย" สนุกสนานตลอดเส้นทาง ๔.) ตอนกลับไปเรียน ม.ช. พี่เขาไม่รู้ไปทำอะไรที่ ชม. แต่ก็ยังนัดพวก "รุ่นน้องฝั่งสวนดอก" ที่มีฉัน "รุ่นน้องฝั่งสวนสัตว์" ห้อยติดไปด้วย ไปเลี้ยง "ก๋วยเตี๋ยว" ลูกชิ้นปลา ลูกชิ้นอะไรลูกเล็กๆ ....... ก็เป็นรุ่นพี่อีกคนที่เสมอต้นเสมอปลาย ....จนบัดนี้ (2005) ส่วนอนาคต..ก็จั๊กแหล่ว! ตามดูกันไป

ช่วงนี้รู้สึกชีวิตและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลสับสนมาก ทั้งความสัมพันธ์ส่วนตัวและความสัมพันธ์ส่วนที่เป็น "งาน" อือ...งานหรือเปล่า? ช่วงแรกๆ เหมือนเป็น "งาน" อยู่ ต่อๆ มามีแต่การ คุยๆๆๆๆๆ คุยกับคุย และก็มีอยู่หลายครั้ง ที่พวกรุ่นพี่กับพวก"ผู้เฒ่า" ที่ฉันมักคุ้น มีการไปตั้งวงสัมมนาสรุปสถานการณ์ตามที่ต่างๆ ย้ายเรื่อย.....เท่าที่ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้าง ...น่าจะเป็นเรื่องสถานการณ์ในเขตงานในพื้นที่ ด้วยเป็นมวลชนระดับล่างๆ  หรืออะไรก็บรรยายไม่ถูก คือ ฉันมักจะอยู่วงนอกๆ ของ "งาน" ที่พวกเขาถกกัน เพราะรูปธรรมเรื่องที่พวกเขาถกพวกเขาคุยกันฉันมักไม่ค่อยรู้เรื่อง ฉันรู้แต่เรื่องที่ฉันทำอยู่ในเขตฐานที่มั่น เขต ๗ ภูผาจิและภูผาช้าง(น้อย) ก็จึงเป็นประเภท "เด็กรับใช้" แบบคอยหยิบโน่นหยิบนี่ อำนวยความสะดวก...แล้วก็เล่นไพ่เล่นอักษรไขว้อ่านหนังสือรอ... และช่วงเวลา "เบรก" (หยุดพักระหว่างประชุม) ฉันก็ชอบฟังพวกเขา "พวกรุ่นพี่แสนรัก" และ "พวกผู้เฒ่า" บางคนเล่าประสบการณ์ในอดีตไม่เรื่องโน้นก็เรื่องนี้ ...

แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งในวงประชุมแบบนี้ ฉันเจอ "พี่อินทร" ที่แม้จะไม่รู้ประวัติ ว่า เป็นใครมาจากไหน สำหรับฉัน แค่รู้ว่าเป็น "คนในแวดวง" ก็พอแล้ว จำได้ว่า พี่อินทร เป็นคนน่ารักทั้งบุคลิกและหน้าตา ชอบแหย่ฉันเล่น ก็ไม่รู้เรื่องอะไร คือมักไม่ค่อยมีใครคุยอะไรเป็นงานเป็นการกับฉันเพราะจริงๆ ฉันอาจไม่มีงานมีการ หรือ มีอะไรให้รับผิดชอบเป็นชิ้นเป็นอันอย่างใครเขา....กระมัง? แต่แล้วฉันก็ให้แปลกๆ แปร่งๆ ในความรู้สึกเมื่อพี่เขาแนะนำสาววัยรุ่นชาวบ้านที่มาด้วย ว่าเป็น "แฟน"/ภรรยา? เธอผมยาวขาวผ่องผิวเนียนละออเฉกเช่นสาวเหนือ สวยและน่ารักมากๆ แต่ก็ "เด็ก" มากๆ เพราะ ฉันชอบคิด ชอบคาดหวังเอาเอง   ว่า   พวกที่ฉันเรียกว่า "พี่" ๆ พวกนี้ คู่ของพวกเขาน่าจะเป็นพวกที่อายุมากๆกว่าฉัน?!?...ฉันจะได้  ..."นับญาติ" ถูก และลดหลั่นกันเป็นลำดับไป...แต่นี่อือ..."เด็กจังเลยนิ... แล้วจะนับญาติกันยังไง(วะ)เนี่ยะ" ฉันคิดในใจ / แต่เออ,ปัจจุบัน (2005) การมีคู่อายุน้อยๆ ของ "อดีตคนในแวดวง" ที่ฉันรู้จักเป็นการส่วนตัวบ้าง ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวบ้าง..เป็นเรื่องปกติ!/ เจอหน้าพี่อินทรอีกครั้ง ครั้งสุดท้าย ก็ตอนพี่เขานอนโรงพยาบาลผ่าตัดอะไรไม่รู้ และข่าวล่าสุดเมื่อสิบกว่าปีมาแล้วก็ว่า พี่เขาถูก "ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น" ยิงเสียชีวิตไปแล้วด้วยเรื่องการ "ทำไม้"

เหมือนว่าจะอยู่ในสภาพที่จะเป็นการ "ทำงานในเมือง" อยู่สักระยะ แล้วก็เหมือนว่าอะไรมันจะค่อยๆ สลายๆ ตัวของมันไป รุ่นน้องรุ่นเพื่อนและรุ่นพี่ของฉันบางคน ...หลายคน...ก็ตกอยู่ในสภาพ "อกหัก" กับเหตุการณ์ความเป็นไปของ "ขบวนการ"  ทุกคนเกือบทุกคน พูดเรื่องเรียนต่อ การทำมาหากิน หลายคนไปเมืองนอก .....

จำได้ว่าไปที่บ้านหลังหนึ่งเจออดีต "หัวหน้าหมู่" ของฉัน ตอนที่ฉันขึ้นฐานที่มั่นเขต ๘ / ฉันมี "หัวหน้าหมู่" สวยมาก โจษกันว่า สูสีชิงดำกันมากับ "ดาวจุฬา" คู่ชีวิตของใครที่ประกาศตัวว่า เป็น "สิ่งชำรุดทางประวัติศาสตร์" นั่นเลยทีเดียว / พี่เธอ กำลังเริ่มต้นทำ นิตยสารเกี่ยวกับ แม่ๆ ลูกๆ เธอเขียนไว้บนกระดาษว่า ..ฝันให้ไกลไปให้(ไม่)ถึง... ถ้าจำไม่ผิด และฉันก็ได้ข่าวพวกอดีต "สำนักปัญญาชน" จากที่นี่ ว่า หลายคนก็ไปเรียนต่อ...แต่มีอยู่คนหนึ่งเขา "อัตตะวิบากกรรม" เสียแต่อยู่ในเขตป่าเขาไม่ยอมกลับลงมา "พื้นราบ" ?

เหมือนว่า จะเริ่มพากันสับสนอลหม่านทางความคิด รุ่นพี่แสนรักของฉัน รวมทั้ง "คนในแวดวง" หลายคน เกิดปรากฎการณ์ "จับคู่" "แยกคู่" "เปลี่ยนคู่" "ทิ้งคู่" แล้วก็ "แต่งงาน" ....มีแต่เรื่องส่วนตัว ส่วนตน ส่วนปัจเจกชน และการยืนให้รอดด้วยตัวเองแบบตัวใครตัวมันในทางเศรษฐกิจ ไม่มีเรื่องส่วนรวมเรื่องพรรคเรื่องจัดตั้งอะไรอีกต่อไป? และ  ฉันมีความรู้สึกเหมือน "ถูกลอยแพ" และ เป็นแพที่มีฉันนั่งอยู่โดดเดี่ยวตัวคนเดียวไปตามกระแสน้ำเชี่ยว ....อย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง ....ช่วงนี้จึงเป็นช่วง "โศกนาฏกรรม" ของชีวิต อีกช่วงหนึ่งของฉัน!

ฉันสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูกว่า ตัวเองจะยืนอยู่ตรงไหนยืนอยู่อย่างไร ด้วยยังทำมาหากินในระบบของสังคมปกติไม่เป็น ด้วยยังไม่มั่นใจตัวเอง และที่สำคัญฉันยังไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ.... เพราะช่วงกว่าครึ่งทศวรรษถอยหลังไป ฉันไม่เคยต้องคิดเรื่องนี้ ฉันได้แต่ติดสอยห้อยตาม "พวกเขา" ไป...