พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง โททนเสน่ห์คง สำคัญหมายในกายมี นรชาติวางวาย   มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตย์ทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา

รู้ว่า...ไล่เรียงจากถนนลึกเรื่อยเข้าไปในป่าเขาแลสันภู ยังมีโครงร่างแลกระดูกของสหายฝังอยู่เรียงราย...

ก็อยากให้รู้ว่า .....ผู้อยู่หลังยังระลึกถึงแลไห้หา   ...ยังสานต่อเจตนา... ยังคงไว้ซึ่งจิตวิญญาณเสรี ยังคงดิ้นรนทำงาน นำพาสังคมดำรงคุณธรรมเอื้อความดี  ...กันอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง กันตามอัตภาพด้วยสถานการณ์อันจำกัด และด้วยสังขารที่ร่วงโรยตามกาลเวลา!

"...จากป่าเปลี่ยวเที่ยวไปในทุกถิ่นดังโบกโบยบิน พื้นดินเป็นถิ่นอาศัยหนาวเหน็บเจ็บใจภัยร้ายนาๆ ชีวาว้าเหว่ เช้าค่ำจำเจ เร่ไปให้คนเดินตาม ทุกย่างเท้าเขา เหมือนเงาเรืองนาม ฝังนามฝังร่างอยู่กลางแผ่นดิน..."